***

Kafam doluydu; şiirlerle imgesini yitirmiş, birbirinin aynı resimlerle ve kalmamıştı hüzün geriye. Kalıplaşmıştı zaman; zaman zaman akan ve bir akşam kendiliğinden duran, zaman zaman, perdenin ardında duran... Pürüzlendikçe dikenler ve yontulmuş hayaller, bileyliydi düşünceler... Sallanırcasına sokakta; elleri bağlı, kanatları çarpık, suskun ve sakin; bir uğultuyu kovalarcasına, topukları nasırlı... Kör yoncalar gibi dudaklarında sözler ve kimsesizler; gelip gidenler, gidip de dönemeyenler... Televizyon ekranında döner eski filmler, ve zaman zaman; filmler de beni izler...