Üşüşen düşünceler kafamda ve kendi kendimi hapsederken ıssızlığa; Keyfi kaçık rüyaların ve bayatlamış sabahların şafağında... Kesik başlı bir melek misali, fareden farksız bir surat var aynada. Kanayan dişleri kemikte, ve son bir nefes göğsünde; Kusursuz acıların eşiğinde, küflü arzuların denizinde... Soluk mavi gözleri, bulanırken suyun ötesinde! Ve bir ağacın gölgesinde... Saklanırken sessizliği; Kanatsız kuşlar ve uçuşan balıklar gibi, [...] ayarsız saatlerin akrebi.
Bir garip sancının pençesinde, Can çekişirken gecenin kalbinde; Tatsız ve renksiz idi düşlerim. Sahipsiz çığlıklarım, Fısıldardı gözlerine... Ama olmadı akşam, Batmadı güneş ardında tepelerin. Birbirini takip eden izlerin gölgesinde, Kuruldu sessizlik genzimde... Bir fotoğrafın anısında, Koşan gecenin yalnızlığında, Bir kafes kuşunun mezarında, Kentin parmak uçlarında, Ve dans ederken hâlâ... Soluk bir nefes vardı koynumda; Saklanırdı perdenin ardında. Çıplaktı yüzü, teni sevgisiz, Kelimeler sessiz, kimsesiz... Vaziyet neydi ve ne oldu şimdi? Kimi baktı, kimi durdu, Kimi sustu, kimi vurdu, Kimi kimsesi yoktu, unutuldu; Ceketin cebi hep tütün oldu...
Geç kalmışlığın eşiğinde, kıvranıp duruyordu bedenim; ve düşlerim, canımı sıkan pek çok şeyle birlikte, kim bilir kimin evinde? Her şey zamansız, her şey uzak... Anlamsız satırlar, yetim kalmış anılar ve kime ait idi bütün bu duygular? Boş bardaklarda ifadesiz suratlar, ve yankılanırken fısıltılar; duvar diplerine habersiz gelirdi kuşlar. Hep mi boşa çıkar umutlar? Kurulu saatler ve kesik nefesler... Tatsız bir öfkenin esiriydi geceler; kamaşırken gözler, ne zaman tutuldu ki sözler? Her şey yalandı, herkes dolan... Ve zaman, ötede aslı duran; sahipsiz bir sarkaçtı. Biriken yalnızca kendi gözyaşlarımdı...